قزوین به دلیل آنکه در دوره صفویه نزدیک به شش دهه پایتخت ایران بود، از بناهای تاریخی ارزشمند بسیاری برخوردار است. آثاری همچون کاخ چهلستون، باغ صفوی، حمام قجر، آرامگاه حمدالله مستوفی، امامزاده حسین(ع) و مسجد النبی، بخشی از میراث ارزشمند این شهر را تشکیل می‌دهند و بیانگر اهمیت تاریخی قزوین در دوره‌های مختلف هستند.

بر اساس کتیبه‌های موجود، مسجد النبی هم‌دوره مسجد سلطانی تهران و مسجد سلطانی بروجرد بوده و هر سه در دوران حکومت فتحعلی‌شاه قاجار ساخته شده‌اند. این مسجد از همان زمان تاکنون علاوه بر جایگاه تاریخی، یکی از مهم‌ترین مراکز مذهبی شهر برای برگزاری نمازهای جماعت، آیین‌های مذهبی و به‌ویژه نماز جمعه بوده است.

بنای مسجد در سال ۱۱۶۶ هجری شمسی احداث شد و طراحی آن را استاد میرزای شیرازی بر عهده داشت. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های معماری بنا، گنبد دوپوسته آن است. در این شیوه، دو لایه مجزا بر روی یکدیگر ساخته می‌شود.

پوسته داخلی وظیفه تحمل بار سازه را بر عهده دارد و پوسته بیرونی علاوه بر حفاظت از بنا در برابر عوامل طبیعی، جلوه‌ای زیبا به نمای خارجی مسجد می‌بخشد.

سه سردر اصلی مسجد در اضلاع شمالی، شرقی و غربی با کاشی‌های لاجوردی، نقوش هندسی و کتیبه‌هایی به خط ثلث و نستعلیق آراسته شده‌اند. این تزیینات، جلوه‌ای از هنر خوشنویسی و کاشی‌کاری ایرانی را به نمایش می‌گذارند. قزوین نیز به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز خوشنویسی ایران شناخته می‌شود و حضور هنرمندانی چون میرعماد حسنی قزوینی، شهرت این شهر را در عرصه هنر اسلامی دوچندان کرده است.