بر اساس باورهای رایج، این مکان آرامگاه چهار تن از پیامبران بنی‌اسرائیل به نام‌های سهولی، سلام، سلوم و اقلیا است و به همین دلیل با عنوان «چهار انبیا» شناخته می‌شود. بنای کنونی بقعه به میرزا مسعود شیخ‌الاسلام نسبت داده شده است.

 فضای داخلی حرم دارای نقشه‌ای بیست‌ضلعی بوده و در چهار سوی آن شاه‌نشین‌هایی طراحی شده است که جلوه‌ای خاص به معماری بنا بخشیده‌اند. همچنین آرامگاه امامزاده صالح بن الحسن المجتبی نیز در همین مجموعه قرار دارد. این اثر در تاریخ ۷ آذر ۱۳۷۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

نام‌های سهولی، سلام، سلوم و اقلیا ریشه‌ای عبری یا سامی دارند. بر پایه برخی روایت‌ها، این چهار پیامبر برای ترویج آیین حضرت موسی(ع) به فلات ایران مهاجرت کردند و سرانجام در شهر قزوین درگذشتند. درباره چگونگی وفات آنان، چه بر اثر مرگ طبیعی و چه در نتیجه کشته شدن، اطلاعات مستندی در منابع تاریخی وجود ندارد.

در نقل‌های تاریخی آمده است که در گذشته کتیبه‌ای در محل این قبور کشف شد که مردم قادر به خواندن آن نبودند. به همین دلیل، کتیبه را نزد مرحوم کاشف‌الغطا بردند. ایشان پس از بررسی، زبان کتیبه را عبری تشخیص داد و اعلام کرد که مضمون آن به معرفی صاحبان قبور، که از پیامبران بنی‌اسرائیل بوده‌اند، مربوط می‌شود.